Historia Oliwii

     Przeczytałam historie dzieci zamieszczone na stronie Fundacji i chcę się podzielić swoimi wspomnieniami. Może moja historia doda otuchy rodzicom, którzy wciąż walczą o swoje dzieci, może pozwoli im uwierzyć, że nie zawsze kończy się najgorszym. Może to, co teraz napiszę pomoże w zrozumieniu faktu, że to nie jest wina rodziców i że trzeba walczyć o swoje dziecko. Dlatego jeżeli ktoś będzie potrzebował rozmowy, pocieszenia i wsparcia przy rehabilitacji oraz "mojego doświadczenia" chętnie pomogę.
Udostępniam swój adres e-mail: editrybus@poczta.onet.pl



     Córeczkę urodziłam w szpitalu w Krośnie (12.03.2001) bez "większych komplikacji". Waga 3570g, 10 pt w skali Apgar. Pierwszy poród, szybki, rodzinny. Jedynym problemem było to ,że długo nie mogłam wyprzeć Oliwii, ponieważ zaklinowały się barki dziecka. Lekarz chodził po sali i rozkładał ręce, wreszcie zaczął "zmasowywać mi córeczkę", położna ciągnęła. Usłyszeliśmy z mężem , ''że jest mały krwiaczek na lewym ramieniu i że on się wchłonie, ale nic poza tym. Obojczyk na pewno się nie złamał bo pan doktor nie słyszał gruchotu kości". Okazało się, że było mocne złamanie obojczyka z przemieszczeniem. Nastąpiło także uszkodzenie splotu ramiennego. Po narodzinach córeczki nikt z personelu oddziału położniczego w Krośnie nic mi nie wytłumaczył, a w czasie rozmów personel nie patrzył nam w oczy. Wszyscy mówili, że za parę dni wszystko wróci do normy i podawali przykłady "takich dzieci " u siebie w rodzinie (z tych opowieści wynikało, że ok 75% noworodków ma złamania obojczyka). Nikt nie powiedział nam co dalej mamy robić. Do chwili wypisania ze szpitala wszyscy byli bardzo mili. Dzisiaj zastanawiam się czy to możliwe aby strach lekarzy był silniejszy od chęci pomocy dziecku?
     Później było dużo gorzej. Pani doktor neurolog nakrzyczała przy pierwszej wizycie na nas ,ponieważ weszliśmy do gabinetu z kurtkami (w przychodni nie ma szatni). Każdy nas zbywał, mówiąc że trzeba czekać. Sami musieliśmy szukać znajomości żeby otrzymać skierowanie do Krakowa. Pani doktor kazała sobie zapłacić za skierowanie wypisywane w szpitalu !!!!! 40 zł, ale nie miała wydać z 50 zł.
     Jedynymi pomocnymi nam osobami byli mgr .rehabilitacji i ortopeda . Sami musieliśmy szukać ratunku dla naszej małej córeczki. Gdy miała 3 tygodnie trafiliśmy do Prokocimia i dopiero tam lekarz wyjaśnił co dzieje się z naszą córką. Krośnieńscy lekarze (neurolodzy) oglądali dziecko jak okaz i nie mówili nam nic konkretnego.
Po około 2 miesiącach zauważyliśmy pierwsze oznaki poprawy. Dziś Olwia ma 18 miesięcy, rusza chorą rączką, podnosi do góry. Potrafi powoli włożyć nią coś do buzi, założy korale na szyję, dotknie kucyków, gdy chce nią coś zjeść podtrzymuje ją sobie prawą ręką, bawi się obiema rączkami . Rączka jest bardzo mocna, jest jednak troszkę szczuplejsza i krótsza, ale minimalnie. Problemem jest jeszcze częściowa rotacja dłoni i wystająca łopatka i to by nie doszło do skrzywienia kręgosłupa.
     Nieustannie z Oliwią ćwiczymy. Kilka razy w tygodniu jeżdżę z nią na masaż wodny i ręczny oraz ćwiczenia, poza tym codziennie ćwiczymy w domu wymyślając sami zabawy i ćwiczenia. Dziękuje Bogu za to co osiągnęliśmy.
Niektórzy dziwią się po co dalej ćwiczymy, ale nie zastanawiają się co się może stać gdybyśmy przestali. Najbardziej bolą słowa znajomych lekarzy, który mówią: "tak panikowaliście a dziecko rusza ręką", albo wyrzut pani doktor: "czego Pani właściwie chce, przecież ręka jest sprawna.''
Oliwia jest szczęśliwym, radosnym dzieckiem. Jest bardzo ruchliwa i samodzielna. Często słyszę pytania o jej wiek, ponieważ jest lepiej rozwinięta od swoich zdrowych rówieśników - co zapewne spowodowała rehabilitacja. Jeżeli ktoś nie wie, że Oliwia ma chorą rączkę musi być uważnym obserwatorem, by to zauważyć.
     Wiem, że dla rodziców bardzo ważne jest wsparcie w chwilach zwątpienia. Mnie bardzo wspierał mąż, pocieszając mnie i podnosząc na duchu za co bardzo mu dziękuje. Nie poddam się, będę walczyć o moją córeczkę zawsze.
Życzę wszystkim rodzicom wiary, wytrwałości i tyle szczęścia ile mieliśmy my.


Edyta Trybus mama Oliwii.


tytułem: darowizna na leczenie i rehabilitację Oliwii Trybus