Historia Weroniki

Jako rodzice dziecka z uszkodzeniem splotu ramiennego wykorzystaliśmy już wszystkie dostępne w kraju formy leczenia i rehabilitacji tego typu nieprawidłowości powstałej w wyniku błędnych decyzji lekarzy w czasie odbierania porodu. Dlatego, z nadzieją na poprawę faktycznego stanu ręki Weroniki, postanowiliśmy zwrócić się o pomoc do "Fundacji Splotu Ramiennego".

Oto co nasza córka chce powiedzieć o sobie.


Jestem Weronika i mam 14 lat. Chodzę do II klasy gimnazjum w Zawadzkiem. Podczas porodu doznałam uszkodzenia prawego splotu ramiennego. Kiedy byłam młodsza różnicy między rękami w ogóle nie było widać, może tylko lekki przykurcz nadgarstka. Z codziennymi czynnościami jakoś sobie radziłam, i mimo trudności, mobilizowana przez rodziców, nauczyłam się wiązać buty, jeździć na rowerze i nawet z pływaniem szło mi nieźle. W szkole także nie było najgorzej, choć na lekcjach WF-u niektórych ćwiczeń nie umiałam wykonać. Część rówieśników pytała co mi się stało, odpowiadałam wtedy, że mam chorą rękę. Później już nikogo nie dziwiło, że moja ręka nie jest w pełni sprawna i mimo mojej "ułomności" koleżanek miałam bardzo dużo. W starszych klasach również nie było źle, i chociaż przykurcz w łokciu zwiększył się i był bardziej widoczny nadal nikt mi nie dokuczał. Kiedy poszłam do gimnazjum trochę obawiałam się konfrontacji ze starszymi kolegami i ewentualnych uszczypliwych docinek, nic takiego się jednak nie wydarzyło. Mimo, że moja ułomność aż tak nie rzuca się w oczy przyznam, że czasem staram się ją ukryć. Najbardziej denerwuje mnie i dokucza przykurcz łokcia i nadgarstka. Rehabilitacja, którą miałam "od zawsze" dzięki mojej mamie, która jest technikiem fizjoterapii, nie przynosi żadnych efektów, a przykurcz się nie zmniejsza. Nie umiem również unieść samodzielnie ręki do góry, i w zasadzie nie jest ona dla mnie żadną pomocą przy wykonywaniu jakichkolwiek czynności.

Chcielibyśmy teraz przedstawić okoliczności uszkodzenia ręki naszej córki oraz przebieg jej leczenia i rehabilitacji.

Personel medyczny obecny przy pojawieniu się na świecie Weroniki za wszelką cenę chciał, by poród odbył się siłami natury, bo córka była pierwszym naszym dzieckiem. Niestety jej waga - 4800 g - nie dawała takich szans, a nie znalazł się nikt, kto podjąłby decyzję o cesarskim cięciu. Siłą "wyszarpane" z łona dziecko urodziło się z krwiakami na głowie i uszkodzeniu splotu barkowego. Po porodzie diagnoza brzmiała: "to tylko ucisk na nerw i po czasie Weronika będzie normalnie ruszać rączką". Druga diagnoza pediatryczna całkiem sprzeczna z pierwszą zakładała, że dziewczynka nie będzie ruszać ramieniem, a lekarz pediatra nie bierze żadnej odpowiedzialności za dalsze leczenie naszego dziecka. Zdesperowani, bez jakiegokolwiek skierowania, podjęliśmy decyzję o konsultacji specjalistycznej w Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie, gdzie wykonano badania i skierowano Weronikę w wieku 5-ciu miesięcy na operację do Szpitala Chirurgii Ręki we Wrocławiu. Po operacji ręka córki zginała się w łokciu, nadgarstek opadał i lekko zginały się palce. Zalecono dalszą rehabilitację. Następną operację również we Wrocławiu wykonano Weronice w wieku 4 lat. Ten zabieg spowodował, że zginały się palce lecz pozostawały stale przykurczone. Nie osiągnięto więc zamierzonego efektu, znowu zalecono rehabilitację a po konsultacji orzeczono, że dalsze rezultaty można uzyskać dopiero po okresie wzrostu Weronik, kiedy będzie miała kilkanaście lat.
Obecnie córka ma 14 lat a stan jej ręki jest następujący: nie unosi jej do góry, nie prostuje nadgarstka i palców, ma przykurcz w łokciu w konsekwencji czego posługuje się prawą ręką w bardzo ograniczonym stopniu.
Nadzieją naszą i naszego dziecka jest operacja poza granicami kraju, ponieważ dwie operacje wykonane w Polsce nie przyniosły żadnego z zamierzonych przez lekarzy efektów. Poprzez Fundację Splotu Ramiennego chcemy pomóc Weronice i innym dzieciom, które przez ewidentny błąd w sztuce lekarskiej i brak właściwych decyzji personelu medycznego w okresie okołoporodowym dotknięte zostały niezawinionym kalectwem. Mamy nadzieję, że zabieg na ręce naszej córki pozwoli jej używać ręki w życiu codziennym, a sprawność osiągnięta tą drogą pomoże w podjęciu studiów i wymarzonej pracy. Wierzymy również, że znajdą się ludzie, którzy wyciągną do nas pomocną dłoń.



Ciąg dalszy

Pragnę poinformować, że dzięki pomocy finansowej ludzi dobrej woli, dnia 10.09.2003 r. miałam przeprowadzoną operację w Instytut De La Main w Paryżu. Na miejsce dotarliśmy samolotem Polskich Linii Lotniczych LOT, które udzieliły nam sporego rabatu na zakup biletów w obie strony. Na paryskim lotnisku powitał nas tłumacz a zarazem opiekun naszego pobytu, który pilotował zdarzenie do czasu powrotu do kraju. W klinice profesor A. Gilbert skonsultował mój przypadek i poinformował rodziców o strategii operacyjnej mojej ręki. Przy tak rozległym uszkodzeniu możliwe było skorygowanie nadgarstka. Oto krótkie sprawozdanie z wykonanego zabiegu:

Dokonano osteotomii końca dolnego kości promieniowej oraz przemieszczenia kości łokciowej i przymocowanie jej do kości promieniowej.

Droga dostępu bocznego do nadgarstka:

• Dostęp do końca dalszego kości promieniowej, weryfikacja przy pomocy druta drogi osteotomii
• Osteotomia zwiększająca kąt o 1,5 cm, dzięki której można wyprostować i biernie utrzymać wyprost nadgarstka
• Unieruchomienie przez dwa druty nr 18
• Dostęp przedni do kości łokciowej i przesunięcie jej do tyłu, oraz przymocowanie do kości promieniowej, co pozwala na wyprostowanie nadgarstka
• Nierozpuszczalne szwy

Profesor zaordynował mi gips na 6 tygodni, po których zacznę rehabilitację mającą na celu wyprost nadgarstka i odruch chwytny palców, co pozwoli mi na swobodne utrzymanie przedmiotu w dłoni. Mój pobyt w klinice trwał trzy dni. Spotkałam się z doskonałą opiekę, serdecznością i ogromną życzliwością, co pomogło mi dzielnie znieść strach i ból. Dalszy etap do sprawności mojej ręki to kolejna operacja dotycząca wyprostu łokcia, której termin wyznaczono na kwiecień 2004 r. I tutaj po raz kolejny proszę o pomoc. Z zabiegiem tym wiążą się, bowiem wysokie koszty zbliżone do poprzednich. Liczę na dobre serca, których wiem, że nie brakuje. W tym miejscu chciałabym bardzo serdecznie podziękować wszystkim darczyńcom, których nie sposób wymienić. Państwa hojność pozwoliła mi na tak szybkie przeprowadzenie pierwszego zabiegu.

Wdzięczni Weronika z rodzicami

tytułem: darowizna na leczenie i rehabilitację "Weroniki"